Opactwo znane jest w całej Polsce. Jego wielowiekowe mury ciągle przyciągają turystów, także zagranicznych. Jest w nich coś, co tworzy niepowtarzalną atmosferę.
Wystarczy pół godziny, by miejskim autobusem dostać się z centrum Krakowa do Tyńca (obecnie jest on dzielnicą miasta). Potem jeszcze kilkadziesiąt metrów pieszo i po pokonaniu niewielkiego wzniesienia stajemy przed bramą klasztoru oo. Benedyktynów.
Miejsce to jest przyjazne gościom, a żyjący tu mnisi są bardzo życzliwi i kontaktowi. Mieszka tutaj także jeden z najpopularniejszych zakonników w Polsce – o. Leon Knabit, autor wielu książek i programów telewizyjnych, wielki autorytet moralny.
Zabytkowy kościół i restauracja
Klasztor już od bramy tętni życiem, chociaż panująca za wielkimi murami cisza wcale na to nie wskazuje. Tuż przy wejściu, w przepięknie odnowionych podziemiach, turystów przyjmuje restauracja.
Przez cały tydzień zjemy tu liczne wyśmienite dania przyrządzane według przepisów kuchni zakonnej. Godne polecenia są ruskie pierogi oraz żurek po mniszemu. Oprócz tego możemy spróbować dobrych gatunkowo win i pitnych miodów.
Wychodząc z restauracji wkraczamy na dziedziniec, na którym po lewej stronie znajdują się schody prowadzące do kościoła pw. świętych Piotra i Pawła. Pochodzi on z przełomu XIV i XV w. Ten gotycki budynek został przebudowany w pierwszej połowie XVII w. w stylu barokowym.
Przed bramą klasztoru oo. Benedyktynów w Tyńcu
Gotyckie pozostało prezbiterium. W ołtarzu głównym, wykonanym z czarnego marmuru umieszczono rzeźby świętych Piotra i Pawła oraz obraz Adoracji Trójcy Świętej. Przykładem stylu barokowego jest niespotykana, czarno-złota ambona w kształcie łodzi.
Chorał gregoriański echem dawnych epok
Wychodząc z kościoła możemy przejść bezpośrednio do księgarni. Benedyktyni prowadzą bowiem własne wydawnictwo. Swoje prace publikują w nim tacy autorzy jak Anselm Grun czy Anna Świderkówna.
Znajdziemy tu przede wszystkim książki związane z tematyką biblijną oraz duchowością, ale też historyczne. Zaopatrzymy się także w różne pamiątki.
Na obejrzenie zasługują krużganki, którymi rozmodleni mnisi przemieszczają się ze świątyni do klasztoru – miejsca objętego klauzurą.
Przebywając w krużgankach możemy wsłuchać się w intonowane przez braci chorały gregoriańskie, wykonywane w kościele. W całym opactwie roztacza się wówczas niepowtarzalna atmosfera starożytności.
Po obejrzeniu krużganków pozostaje nam jeszcze dziedziniec. To z niego roztacza się wspaniały widok na Wisłę, nad brzegiem której stoi klasztor.
Przyklasztorny kościół pw. świętych Piotra i Pawła
Tuż obok tarasu widokowego znajduje się niewielki sklepik z produktami benedyktyńskimi, których produkcja oparta jest na tradycyjnych recepturach. Kupić tu można herbaty, konfitury, miody, soki, wina i wiele innych smacznych przetworów.
Na dziedzińcu znajduje się też studnia pochodząca prawdopodobnie z 1620 r., o której opowiadane są liczne legendy. Jedna z nich głosi, że jej wydrążenie zostało zlecone młodemu chłopakowi, jako kara za zabójstwo brata.
Drzwi otwarte dla wszystkich
Opactwo zaprasza turystów przez cały rok – nie tylko na wycieczki. Istnieje możliwość pozostania w klasztorze na dłużej – jak się okazuje nie brakuje ku temu chętnych.
Mnisi organizują tematyczne rekolekcje, które przyciągają osoby pragnące się wyciszyć. Dużą popularnością cieszą się pobyty połączone z kilkudniowym postem, mającym na celu oczyścić ciało i duszę.
Interesujące są też spotkania tematycznie związane ze sztuką np. z muzyką Chopina czy też obrazami znanych artystów. Istnieje możliwość uczestnictwa w warsztatach chorałowych. Za pobyt mnisi przyjmują dobrowolne ofiary zapewniając wyżywienie i nocleg.
To nie jedyna działalność mieszkańców tynieckiego opactwa. Zajmują się oni także tłumaczeniami, prowadzą badania z dziedziny historii i biblistyki, prowadzą prace renowacyjne, utrzymują ogród i przyklasztorne gospodarstwo.
Życie klasztorne toczy się tam uregulowanym rytmem, do którego nieustannie zapraszani są przybysze z zewnątrz. Warto z tego zaproszenia skorzystać, by poczuć atmosferę tynieckiego klasztoru.
tekst i zdjęcia: Grzegorz Sokołowski
